De melkklieren reageren als eerste op eventuele verstoringen in het lichaam. Stofwisselingsstoornissen, chronische stress of een verslechterende omgeving beïnvloeden onmiddellijk de dichtheid en gevoeligheid van deze weefsels. Een regelmatig zwaar gevoel, stuwing en het verschijnen van lokale verhardingen zijn signalen die wijzen op ernstige stagnatieprocessen.
Vanuit psychosomatisch oogpunt is het borstgebied nauw verbonden met de emotionele achtergrond. Chronische zorgen om dierbaren of verborgen wrok provoceren vaatspasmen en het vrijkomen van stresshormonen, wat onmiddellijk de natuurlijke microcirculatie in dit gebied verstoort.
De belangrijkste fysiologische bedreiging ligt echter in de verstoring van de drainagefuncties. De weefsels zijn doordrongen van een dicht netwerk van lymfevaten die verantwoordelijk zijn voor de afvoer van afvalstoffen. Als dit proces wordt geblokkeerd, begint de ophoping van ongewenste elementen, wat leidt tot een verandering in de celstructuur.
