Het in ontwikkeling zijnde lichaam kan worden vergeleken met het continue proces van het vormen van een complexe biologische matrix. Als het systeem regelmatig wordt voorzien van eersteklas elementen — hoogwaardige eiwitten, structurele lipiden en biologisch beschikbare mineralen — wordt het fundament onverwoestbaar. In het geval van een overwicht aan lege koolhydraten en de afwezigheid van basishydratatie, ontstaan er onvermijdelijk hiaten in de beschermende systemen.
Moderne realiteiten voegen nieuwe uitdagingen toe: een hoog niveau van digitale ruis, intensieve educatieve programma's en een daling van de voedselkwaliteit. Dit alles put de reserves van het zenuwstelsel snel uit en verlaagt de natuurlijke weerstand tegen externe factoren.
Aanpassing aan deze belastingen kan niet gebaseerd zijn op eenmalige maatregelen. Er is een systemische aanpak vereist, inclusief het handhaven van de waterbalans, regelmatige interne hygiëne en diepe cellulaire voeding.
