Historycznie system wzrokowy kształtował się w celu oceny perspektywy i reakcji na zmiany naturalnego oświetlenia. Dziś przez większość czasu ostrość jest skierowana na obiekty oddalone o nie więcej niż pół metra. Prowadzi to do kolosalnego przeciążenia struktur, dla których nie przewidziano naturalnych barier.
Jednym z głównych współczesnych obciążeń jest promieniowanie HEV — intensywne „niebieskie światło” z ekranów. Jest ono w stanie przenikać głęboko do tkanek, powodując przedwczesne wyczerpanie elementów światłoczułych. Regularna ekspozycja na to widmo przyspiesza zmiany związane z wiekiem i zmniejsza rezerwy naturalnych pigmentów ochronnych.
Spadek ostrości, uczucie piasku i szybkie zmęczenie to nie zawsze proces nieodwracalny. Najczęściej jest to bezpośredni sygnał głębokiego deficytu elementów strukturalnych i wilgoci. Do utrzymania funkcji niezbędna jest nie tylko zewnętrzna korekta, ale także wysokiej jakości odżywianie wewnętrzne.
